Ode aan RAL 9003

RAL 9003? Ja, dat is de tint wit die officieel ‘Signaal Wit’ heet; de kleur van onder meer politievoertuigen. Met een foto van door mij geprepareerde witte tulpen (staan voor waardigheid en vergiffenis) draag ik deze post op aan de bestuurder van zo’n politievoertuig, die mij wilde bekeuren omdat ik op een voor hém gereserveerde plek stond, voor het politiebureau.

Ik geef toe: het getuigt van lef om op zo’n plek te gaan staan. Maar hey... ik mocht mijn kunst laten zien bij @luxurybynature (naast het bureau) en het regende kei-hard.

Hij sprak me zeer nors aan. Precies zoals je dat van een agent zou verwachten als je niet je meest zonnige glimlach aanhad. Ik deed nog een poging met zoiets als: “Ah, ik sta hier echt nét!” En: “Ja, maar ik dacht dat het politiebureau hier niet meer in gebruik was.” Hij: “Ja, maar u ziet hier toch de witte kruizen en het bordje ‘politie-en-twee-pijlen’ die naar deze parkeervakken wijzen? Mag ik uw legitimatie zien?” Ik zoek in mijn grote tas én handtas, maar blijk mijn portemonnee te hebben vergeten. Ook nog. “Dus u heeft u niks waar uw naam op staat?” Ik - overigens nog steeds in opperbeste stemming vanwege het goede gesprek van net - rommel weer in de tassen en pak een flyer: “Ja, hier staat mijn naam op. Ga je niet toevallig binnenkort trouwen, dan maak ik er één voor je?” Hij antwoordde met een wat minachtend lachje: “Nee, hier heb ik niks aan. Er staat toch geen foto van jou op?” Weer rommel ik wat in mijn tassen (dit keer alleen maar om zijn strenge blik te ontwijken) en zie ineens een oud bankpasje: “Kun je hier misschien wat mee?” Hij pakt het aan en loopt ermee naar zijn witte politievoertuig.

Ik ben in de auto gaan zitten wachten en dacht aan wat die twee bekeuringen bij elkaar zouden kosten. En ook wat ik zou zeggen als hij me ze zou overhandigen. Het was mijn eigen schuld. Jammer maar helaas. Ik had bedacht dat ik ‘m met een oprechte glimlach gewoon aardig zou bedanken voor deze les. Ik had tenslotte een topdag en dat wilde ik zo houden. Toen hij terugkwam vroeg hij wat mijn geboortedatum was. Dus ik zeg (met oprechte glimlach): “11 mei 1974". Waarop hij ineens hard begint te lachen. “Echt waar? Dat meen je niet. Ik ook!” Ik kijk hem aan en in de korte maar ongemakkelijke stilte die er toen viel, flap ik er per ongeluk uit wat een boodschap was aan mijzelf: “Hoe kom je aan de mazzel!” Hij schudt zijn hoofd en zegt, terwijl hij mijn bankpas teruggeeft: “Nee, nee dit kan ik niet. Geen bekeuring, ga maar. En nooit meer doen hé?”

Ik was zo flabbergasted dat ik niet wist wat ik moest zeggen of doen. Ik wilde hem feliciteren met onze verjaardag, god bedanken op mijn blote knieën en dat samen dansend op: It’s a beautiful day van Queen. Maar ik kreeg mijn act in mijn hoofd op tijd together en zeg uit de grond van mijn hart en mét de oprechte glimlach: “Nee, meneer. dat beloof ik. Enorm bedankt!”

Dit was méér dan de les waar ik op hoopte.

It's a beautiful day
The sun is shining
I feel good
And no-one's gonna stop me now, oh yeah.

Queen, 1995 Songwriters: Brian May / Freddie Mercury / John Deacon / Roger Taylor

.